خود می ببینی که عشق سر خواهد زد

گاریِ سيب فروش سر ميدان افتاد

مرد از جاذبه در بهتِ خيابان افتاد

سيبها ريخت كه از مرد نماند چيزي

جوي پرشد كه دو سر عايله در آن افتاد

 بعد از آن كوچه نديدش به گمانم آن مرد

يك دو ماهي به همين جرم به زندان افتاد

 يا نه مثل همه ي مردم شيدا شايد

گذرش بر حرم شاه شهيدان افتاد

گره مشكل او دست خدا باز نشد

كار او باز به يك مشت مسلمان افتاد

او كه عاشق تر از آن بود كه دانا باشد

سر و كارش به همين مردم نادان افتاد

غم نان ، كاش بداني غم نان يعني چه

يعني آدم به تب گندم از ايمان افتاد

آدم آن روز كه دستش به دهانش نرسيد

از خدا دست كشيد و پي شيطان افتاد

**

... و شب بعد زمين مرده ي او را بلعيد

جسدش در حرم شاه  شهيدان افتاد

گله آرام ميان شب عريان خوابيد

زخم چون گرگ به جان ني چوپان افتاد:

لا لالا برگ گُلُم! شاخه ي بيدُم لالا

يوسفُم دست كدوم گرگ بيابان افتاد؟

***

برف چون حوله اي آرام وسبكبار و سپيد

گرم روي تن عريان زمستان افتاد

برف باريد كه از مرد نماند چيزي

شاعري باز پي قافيه ي نان افتاد

استاد محمد حسین بهرامیان

اگرچه تاسوعا و عاشورا گذشته است

و

اربعین هنوز نرسیده است

اما برای گفتن از وفای باوفا اباالفضل

هیچوقت دیر یا  زود  نیست :

نوشته روي پرچم عزا ابالفضل

خوشا چنين نوشته اي! خوشا ابالفضل!

حسين را نخوانده جز به لفظ مولا

برادر هميشه باوفا ابالفضل

نمي کشد ز دامن امام خود دست

اگرچه دست او شود جدا ابالفضل

نه دست برده با خودش نه چشم و سر را

!چنين شتاب کرده تا خدا ابالفضل

...

شنيده ام که بر لب فرات بودي

!چرا هنوز تشنه اي چرا ابالفضل؟

غم تو با دل برادرت چه کرده

!که دست بر کمر گرفته  يا ابالفضل

شعر از میلاد عرفان پور