ما معتقدیم عشق سر خواهد زد

دین گريزی

پدر ومادر من از خدا نمی ترسم!

من از خدای بپای شما نمی ترسم!

از آن کسی که نشسته ست تا مرا بکشد

به دار خشک مجازات ها نمی ترسم

چقدر صبر کنم تا قيامتش برسد

از اين ((بکن))((نکن))اين ادعا نمی ترسم

از آن کسی که فراسوی ابرها جاری ست

از آن ز درد دل من جدا نمی ترسم

ازآن  خدا که مرا امر می کند شب و روز

از آن که سير نبوسد مرا نمی ترسم

از آن که سر نکشد تلخکامی من را

به جز به ندبه وحمد وثنا نمی ترسم

به او بگو که خودش را نشان دهدقدری

که من ز هر که نبينم-بجا-نمی ترسم

-----------------

-------------------؟

۰۰۰و گريه کرد و سرش را گذاشت در بغلم

و گفت من ((به خدا))از خدا نمی ترسم!

                     پروانه نجاتی

      تقدیر چنین بود که پا بسته شوم

از ضرب تبر شکسته و خسته شوم

نفرین که به همنوع خیانت بکنم

حاشا که برای تبری دسته شوم

( محمد علی علیزاده )

بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد

سارا به سين سفره مان ايمان ندارد

بعد از همان تصميم کبری ابرها هم

يا سيل می بارد و يا باران ندارد

بابا انارو سيب و نان را می نويسد

حتی برای خواندنش دندان ندارد

انگار بابا همکلاس اولی هاست

هی می نويسد اين ندارد آن ندارد

بنويس کی آن مرد در باران ميايد

اين انتظار خيسمان پايان ندارد

ايمان برادر گوش کن نقطه سر خط

بنويس بابا مثل هر شب نان ندارد

                       شعر از غلامعلی شکوهیان

 دلخسته ام ازاين اتاق چند درچند 

           يک آسمان چند است اقا بال و پر چند 

آقا اجازه عيد يعنی چه. چه روزی ؟

              من از پدر پرسيده ام ديروز هرچند

اوهم نميداند حساب روز وشب را

        میپرسد از من خواب راحت تا سحر چند

تااينکه سهم هر کسی يک لقمه باشد

                  اکرم بگو دست پدر تقسيم بر چند

می پرسد از من حاصل عمر خودش را

              ميگويمش اندوه ما را ضرب در چند

                       شعر از غلامعلی شکوهیان 

     نه از مهر و نه از کین می نویسم

                            نه از کفر و نه از دین می نویسم

    دلم خون  است  میدانی   برادر؟!

                            دلم خون است از این می نویسم!

                                                        قیصر امین پور

عاقد دوباره گفت:« وکيلم؟...»، پدر نبود

                            ای کاش در جهان ره و رسم سفر نبود

گفتند: رفته گل ... نه!... گلي گم... دلش گرفت

                             يعني   که   از   اجازه ي بابا  خبر نبود

هجده بهار منتظرش بود و برنگشت

                             آن فصل هاي سرد که بي دردسر نبود

اي کاش نامه يا خبري، عطر چفيه اي

                                   رویای  دخترانه ي  او بيشتر نبود

عکس پدر، مقابل آيینه، شمعدان

                                آن روز دور سُفره، جز چشمِ تر نبود

عاقد دوباره گفت:« وکيلم؟...» دلش شکست

                               یعنی به قاب عکس اميدي دگر نبود

او گفت: با اجازه ي بابا... بله... بله

                                مردی که غير آينه اي شعله ور نبود

                                               شاعر: پروانه نجاتی 

ديگر كبوتران همه مي دانند احوال اين كلاغ سيه رو را

من گرگِ قصه هاي كسي هستم با من چه كار ضامنِ  آهو را

اي حلقه ي غلاميِ تان در گوش تو معدنِ طلاي خراساني

با اين وجود نذر تو خواهد كرد مادربزرگ چند النگو را

عاشق دل اش خوش ست به لبخندي زائر دل اش به پنجره ي فولاد

آن قدر گريه كرد كه فهميدند اين خيلِ بي شمار، غمِ او را

چشمان من دخيلِ خراسان ست آن قدر گريه مي كنم آن گونه ...

آن گونه كه نگاه كنند امشب انبوهِ زائرانِ تو اين سو را

مشهد گلي ست سرسبدِ گل ها ديگر به رشت بازنخواهم گشت

آدم كه مي رسد به گلِ نرگس از ياد مي برد گلِ شب بو را

شاعر : آرش پورعلیزاده