ما معتقدیم عشق سر خواهد زد

امین آقا ازم خواست شعر انتقادی محکم (زمستانی) بذارم

هرچند او منظورش اخوان بود من برای الان پروین رو بیشتر پسند کردم

اولین بار مریم! خانم منو با این خانم دکتر شاعر آشنا کرد :

تو چه ساده اي و من ، چه سخت

تو پرنده اي و من ، درخت.

آسمان هميشه مال توست

ابر، زير بال توست

من ، ولي هميشه گير کرده ام.

تو به موقع مي رسي و من،

سال هاست دير کرده ام.

***

خوش به حال تو که مي پري!

راستي چرا

دوست قديمي ات _ درخت را _

با خودت نمي بري؟

***

فکر مي کنم

توي آسمان

جا براي يک درخت هست.

هيچ کس در بزرگ باغ آفتاب را

روي ما نبست.

يا بيا و تکه اي از آسمان براي من بيار

يا مرا ببر

توي آسمان آبي ات بکار.

***

خواب ديده ام

دست هاي من

آشيانه تو مي شود.

قطره قطره قلب کوچکم

آب و دانه تو مي شود.

ميوه ام:

سيب سرخ آفتاب.

برگ هاي تازه ام:

ورق ورق

نور ناب.

***

خواب ديده ام

شب، ستاره ها

از تمام شاخه هاي من

تاب مي خورند.

ريشه هاي تشنه ام

توي حوض خانه خدا

آب مي خورند.

***

من هميشه

خواب ديده ام، ولي ...

راستي ، هيچ فکر کرده اي

يک درخت

توي باغ آسمان

چقدر ديدني ست!

ريشه هاي ما اگرچه گير کرده است

ميوه هاي آرزو، ولي

رسيدني ست.

 دکتر عرفان نظرآهاری

دکتر دهقانی عزیز دستور دادند از خودم شعر بگذارم

من که در همه چیز شاگرد ایشانم مگر کاری میتوانم کرد بجز امتثال امر؟

این کار دیشب و امروز است(۲۰ و ۲۱ آبان )

امید که معایبش را به بزرگی خود ببخشید

 و به این کمترین گوشزد کنید :

در فلسفه ی لذت شیرینی لبهات چو فرهاد اسیرم

در حیرتم از حکمت اشراق عسل در دل دریای دو چشمت

دیوانه ی لیلای دو زلفون سیاهت

آخر نظری کن تو  به این مستی مستانه ی بیمار

که هر لحظه به یک فتنه گرفتار

دمادم چو سر ِ سبز ِ به باد "از دهن سرخ" سر دار

که هیچش نه نشانی زوصال است و رخ یار

و نه مژده ی دیدار

و نه غمزه ی دلدار

ونه خال سیه نقطه ی پرگار

و نه هیچ خریدار

 شعر از : سید علی انجو

هرچند حال و روز زمین و زمان بد  است

یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای

آنجا برای عشق شروعی مجدد است

                             نمیدانم از کیست

                               خیلی زیباست

شعرهایی که به شکل تو در آوردمشان

همه از نام کسی در غزلم می گفتند

که می افزود به دلواپسی و ماتمشان

تا در اخلاص دلم شک نکنند آخر شب

دور از زمزمه مبهم زیر و بمشان

بجز از آنچه برای تو سرودم باقی

جمله در آتش یک وسوسه سوزاندمشان

در سراشیب رهایی همه خنجر خوردند

(تو نبودی که به حرفی بزنی مرهمشان)

چشم ها کاسه آبستن باران بودند

خیس شد پیرهن پنجره از نم نمشان

دردها در شرف شکل گرفتن بودند

که تو ناگاه وزیدی و زدی برهمشان

مراد رستمی

چه سال ها که خدا بود و ما نفهمیدیم

کنار خانه ی ما بود و ما نفهمیدیم

دری که رو به خیابان عشق وا می شد

کنار خانه ی ما بود و ما نفهمیدیم...

                                     نمی دانم از کیست

روز گرامیداشتن حافظ گرامی باد!!

گر از این منزل ویران به سوی خانه روم

دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم

زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم

نذر کردم که هم از راه به میخانه روم

تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک

به در صومعه با بربط و پیمانه روم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند

ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم

بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار

چند و چند از پی کام دل دیوانه روم

گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز

سجده شکر کنم و از پی شکرانه روم

خرم آن دم که چو حا فظ به تولای وزیر

سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

برخیز که راه رفته را برگردیم

با عشق به آغوش خدا برگردیم

در عرش صدای ارجعی پیچیده است

یا ایتها النفس بیا برگردیم

شعر ازمیلاد عرفان پور

از کتاب‌هاي درسي آن سال‌ها

عکس صفحه اولشان يادم است

که اميدش

به ما دبستاني‌ها بود

حالا بزرگ شده‌ايم آقا !

حال اميدتان چطور است ؟

شعر از : محمد مهدی سیار